ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ ചെറിയ സംഭവങ്ങള് പോലും, നമ്മെ പലതും പഠിപ്പിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ നമ്മള് പലതും കാണാറില്ല എന്ന് മാത്രം.
ഒരു ഉച്ച സമയത്ത് ഓട്ടുപാറ Govt ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ, വടക്കാഞ്ചേരിയില് നിന്നും വരുന്ന ബസ് സ്റ്റോപ്പില് നില്ക്കുമ്പോള് ആണ് ആ പ്രായമായ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നിറങ്ങുന്നത്. (എന്റെ ബസ്സ് വരാന് അര മണിക്കൂര് സമയം ഉണ്ട്)
അവരുടെ തളര്ച്ചയും ക്ഷീണവും കണ്ടാണ് നോക്കിയത്. വല്ലാത്ത പനീ മോനെ, ഇപ്പൊ നടക്കാന് പറ്റുന്നില്ല. അങ്ങനെയാണ് അവരുടെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് പോയത്. മക്കള് എല്ലാവരും പുറത്താണ്. അമ്മയും വേലക്കാരിയും, മാത്രം വീട്ടില്. ടാക്സി വിളിച്ചു പോകാന് മക്കള് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാണ്, പക്ഷെ അവരുടെ ചെറുപ്പത്തിലെ ജീവിതവും, കഷ്ട്ടപ്പാടും, ഇപ്പ്പോഴും ഓരോ നാണയവും ശേഖരിച്ചു വെക്കാന് മാത്രമേ അവര്ക്കറിയൂ.
എപ്പോഴോ എന്റെ കൈയ്യില് പിടിച്ച അവരുടെ തളര്ന്ന, ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന കൈ, ഞാന് പോകുന്നത് വരെ അവര് ആ പിടി വിടാന് കൂട്ടാക്കിയിരുന്നില്ല. ഡോക്ട്ടര് ഇന്ജക്ഷന് എടുക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് അവരുടെ മുഖം മാറി. ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ വാശി. നേഴ്സ് ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോള് മാത്രമാണ് അവര് സമ്മതിച്ചത്. നേര്ത്ത സൂചിയുടെ വേദനയില് അവര് എന്റെ കയ്യില് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവരുടെ നഖങ്ങള് എന്നെയും ഒന്നു ചെറുതായി വെധനിപ്പിച്ചൂ. ഒരു ചെറിയ പാട്. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം വെച്ച് താമസിപ്പിച്ചതിന് അപ്പോഴും ഡോക്ടര് അവരെ ശകാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നൂ. അവരെ അവിടെ അട്മിട്റ്റ് ചെയ്തു.
എന്റെ കണ്ണുകള് അപ്പോഴും വാച്ചിലായിരുന്നൂ, ഒരു ബസ് പോയാല് അടുത്തത് അര മണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞു മാത്രമാണ്. അവരുടെ തളര്ന്ന നോട്ടം ഞാന് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. ഒരു ബൈസ്ടാന്ടെര് വരുന്നത് വരെ കൂടെ നില്ക്കാനുള്ള ക്ഷമ പോലും ഞാന് കാണിച്ചില്ല.
ഞാനുമൊരു സ്വാര്ത്ഥന് ആയിരുന്നുവല്ലേ ??? എന്റെ അമ്മ ആയിരുന്നുവെങ്കില് ഞാന് അവരെ അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടുമായിരുന്നോ?? ഒരിക്കലുമില്ല. പക്ഷെ അന്ന് അത്രയ്ക്ക് ബുദ്ധി ഒക്കെയേ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളൂ.
ഇപ്പോള് എനിക്കറിയാം. വാര്ധക്ക്യം എന്നത് ബാല്യ കാലത്തിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിച്ചു പോക്കാണ്. അവര്ക്ക് വേണ്ടത് പണമല്ല, സ്നേഹവും, കരുതലും, സംരക്ഷനവുമൊക്കെയാണ്. അത് നല്കാന് നമ്മള് ബാധ്യസ്ഥരാണ്. അതൊരു കടം വീട്ടലല്ല, വീട്ടിതീര്ക്കാന് സാധിക്കുന്ന ഒന്നല്ല താനും.
ജീവിതത്തില് സ്നേഹിച്ച പലരെയും കാണാതെ പോയിട്ടുണ്ട്, അര്ഹിക്കാത്ത പല സ്നേഹവും ലഭിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഉപാധികള് ഇല്ലാതെ സ്നേഹിക്കാന് പഠിക്കുകയാണ് ഞാനിപ്പോള്
അവരുടെ തളര്ച്ചയും ക്ഷീണവും കണ്ടാണ് നോക്കിയത്. വല്ലാത്ത പനീ മോനെ, ഇപ്പൊ നടക്കാന് പറ്റുന്നില്ല. അങ്ങനെയാണ് അവരുടെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിലേയ്ക്ക് പോയത്. മക്കള് എല്ലാവരും പുറത്താണ്. അമ്മയും വേലക്കാരിയും, മാത്രം വീട്ടില്. ടാക്സി വിളിച്ചു പോകാന് മക്കള് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാണ്, പക്ഷെ അവരുടെ ചെറുപ്പത്തിലെ ജീവിതവും, കഷ്ട്ടപ്പാടും, ഇപ്പ്പോഴും ഓരോ നാണയവും ശേഖരിച്ചു വെക്കാന് മാത്രമേ അവര്ക്കറിയൂ.
എപ്പോഴോ എന്റെ കൈയ്യില് പിടിച്ച അവരുടെ തളര്ന്ന, ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന കൈ, ഞാന് പോകുന്നത് വരെ അവര് ആ പിടി വിടാന് കൂട്ടാക്കിയിരുന്നില്ല. ഡോക്ട്ടര് ഇന്ജക്ഷന് എടുക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള് അവരുടെ മുഖം മാറി. ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ വാശി. നേഴ്സ് ദേഷ്യപ്പെട്ടപ്പോള് മാത്രമാണ് അവര് സമ്മതിച്ചത്. നേര്ത്ത സൂചിയുടെ വേദനയില് അവര് എന്റെ കയ്യില് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവരുടെ നഖങ്ങള് എന്നെയും ഒന്നു ചെറുതായി വെധനിപ്പിച്ചൂ. ഒരു ചെറിയ പാട്. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം വെച്ച് താമസിപ്പിച്ചതിന് അപ്പോഴും ഡോക്ടര് അവരെ ശകാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നൂ. അവരെ അവിടെ അട്മിട്റ്റ് ചെയ്തു.
എന്റെ കണ്ണുകള് അപ്പോഴും വാച്ചിലായിരുന്നൂ, ഒരു ബസ് പോയാല് അടുത്തത് അര മണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞു മാത്രമാണ്. അവരുടെ തളര്ന്ന നോട്ടം ഞാന് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. ഒരു ബൈസ്ടാന്ടെര് വരുന്നത് വരെ കൂടെ നില്ക്കാനുള്ള ക്ഷമ പോലും ഞാന് കാണിച്ചില്ല.
ഞാനുമൊരു സ്വാര്ത്ഥന് ആയിരുന്നുവല്ലേ ??? എന്റെ അമ്മ ആയിരുന്നുവെങ്കില് ഞാന് അവരെ അങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടുമായിരുന്നോ?? ഒരിക്കലുമില്ല. പക്ഷെ അന്ന് അത്രയ്ക്ക് ബുദ്ധി ഒക്കെയേ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളൂ.
ഇപ്പോള് എനിക്കറിയാം. വാര്ധക്ക്യം എന്നത് ബാല്യ കാലത്തിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിച്ചു പോക്കാണ്. അവര്ക്ക് വേണ്ടത് പണമല്ല, സ്നേഹവും, കരുതലും, സംരക്ഷനവുമൊക്കെയാണ്. അത് നല്കാന് നമ്മള് ബാധ്യസ്ഥരാണ്. അതൊരു കടം വീട്ടലല്ല, വീട്ടിതീര്ക്കാന് സാധിക്കുന്ന ഒന്നല്ല താനും.
ജീവിതത്തില് സ്നേഹിച്ച പലരെയും കാണാതെ പോയിട്ടുണ്ട്, അര്ഹിക്കാത്ത പല സ്നേഹവും ലഭിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. ഉപാധികള് ഇല്ലാതെ സ്നേഹിക്കാന് പഠിക്കുകയാണ് ഞാനിപ്പോള്
